By នៅពីក្រោយភាពរុងរឿងនៃអគារខ្ពស់កប់ពពក និងសេដ្ឋកិច្ចដ៏រឹងមាំរបស់សិង្ហបុរី មានរឿងរ៉ាវនៃវិន័យ និងការលះបង់មួយ ដែលយុវជនគ្រប់រូបត្រូវឆ្លងកាត់។ នោះគឺ «កាតព្វកិច្ចបម្រើជាតិ» ឬ National Service (NS) ដែលជាច្បាប់ដ៏តឹងរឹងបំផុតមួយនៅអាស៊ី។ តើហេតុអ្វីបានជាប្រទេសដីកោះតូចមួយនេះ សុខចិត្តដាក់កំហិតលើសេរីភាពយុវជនរបស់ខ្លួន ឱ្យចូលហ្វឹកហ្វឺនយោធាដល់ទៅ ២ឆ្នាំ?
យោងតាមច្បាប់ចុះឈ្មោះចូលបម្រើកងទ័ព (Enlistment Act) របស់ក្រសួងការពារជាតិសិង្ហបុរី (MINDEF) យុវជនដែលមានសញ្ជាតិសិង្ហបុរី និងអ្នកមានសិទ្ធិស្នាក់នៅអចិន្ត្រៃយ៍ (PR) ទាំងអស់ ត្រូវតែចុះឈ្មោះចូលបម្រើជាតិ នៅពេលពួកគេមានអាយុ ១៦ឆ្នាំកន្លះ ហើយនឹងត្រូវចូលហ្វឹកហ្វឺនពេញសិទ្ធិនៅអាយុ ១៨ឆ្នាំ។ ក្នុងមួយឆ្នាំៗ មានយុវជនប្រមាណជាង ២០,០០០នាក់ ត្រូវបានកោះហៅឱ្យចូលបម្រើការក្នុងជួរកងទ័ព (SAF) កងកម្លាំងប៉ូលិស (SPF) និងកងកម្លាំងការពារស៊ីវិល (SCDF)។
ច្បាប់នេះ មិនមែនជាការលេងសើចឡើយ។ យោងតាមរបាយការណ៍តុលាការរបស់ The Straits Times រដ្ឋាភិបាលសិង្ហបុរី មានវិធានការណ៍ក្តៅបំផុតចំពោះអ្នកដែលព្យាយាមគេចវេសពីកាតព្វកិច្ចនេះ។ ជនណាដែលគេចវេសមិនព្រមចូលបម្រើជាតិ នឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងការផាកពិន័យជាប្រាក់រហូតដល់ ១០,០០០ដុល្លារសិង្ហបុរី និងទោសជាប់ពន្ធនាគាររហូតដល់ ៣ឆ្នាំ។ យុវជនដែលគេចវេសរត់ទៅរស់នៅបរទេស ក៏មិនអាចជៀសផុតពីសំណាញ់ច្បាប់ដែរ។ នៅពេលពួកគេត្រឡប់មកសិង្ហបុរីវិញ ទោះបីជាច្រើនឆ្នាំកន្លងផុតទៅក៏ដោយ ក៏ពួកគេនឹងត្រូវចាប់ខ្លួន និងកាត់ទោសតាមច្បាប់ជាធរមាន ដោយគ្មានការលើកលែង។
ច្បាប់នេះ ត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីធានាថា សិង្ហបុរីតែងតែមានកម្លាំងត្រៀមបម្រុងប្រមាណ ៣៥០,០០០នាក់ ដែលជាកម្លាំងបង្អែកដ៏រឹងមាំបំផុតសម្រាប់ជាតិ។
ក្រសួងការពារជាតិសិង្ហបុរី បានបញ្ជាក់ថា ច្បាប់នេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការរៀបចំកម្លាំងទ័ពដើម្បីត្រៀមធ្វើសង្គ្រាមនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាគ្រឹះស្ថានដ៏សំខាន់ក្នុងការកសាងសង្គមផងដែរ។ សម្រាប់សិង្ហបុរីដែលមានផ្ទៃដីតូច និងចំនួនប្រជាជនតិច ច្បាប់កាតព្វកិច្ចយោធានេះ ប្រៀបដូចជារបងដែកថែបដែលផ្តល់នូវទំនុកចិត្តដល់អ្នកវិនិយោគទុនជុំវិញពិភពលោក។ នៅពេលដែលពិភពលោកមើលមកឃើញថា សិង្ហបុរីមានកម្លាំងបម្រុងរាប់សែននាក់ ដែលអាចចល័តបានគ្រប់ពេលវេលា និងគ្រប់ស្ថានការណ៍ វានាំមកនូវស្ថិរភាពសេដ្ឋកិច្ចដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។
លើសពីការការពារទឹកដី ច្បាប់នេះ បានដើរតួនាទីជាអ្នកបំបែកវណ្ណៈសង្គម និងការរើសអើងពូជសាសន៍។ សិង្ហបុរី ជាប្រទេសដែលមានពហុជាតិសាសន៍ ទាំងជនជាតិចិន ម៉ាឡេ និងឥណ្ឌា។ ក្នុងអំឡុងពេល ២ឆ្នាំនៃការរស់នៅ និងហ្វឹកហ្វឺនជាមួយគ្នា យុវជនមកពីគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈ ទាំងកូនអ្នកមាន កូនអ្នកក្រ ត្រូវដេកក្នុងបន្ទាយជាមួយគ្នា ហូបបាយជាមួយគ្នា និងឆ្លងកាត់ការលំបាកជាមួយគ្នា។ នេះ គឺជាកត្តាបង្កើនសាមគ្គីភាពជាតិដ៏រឹងមាំបំផុត ដែលធ្វើឱ្យសិង្ហបុរីអាចជៀសផុតពីជម្លោះពូជសាសន៍ និងសាសនា។
មិនត្រឹមតែវិស័យយោធាប៉ុណ្ណោះទេ យុវជនខ្លះ ត្រូវបានបញ្ជូនទៅបម្រើការក្នុងកងកម្លាំងប៉ូលិស និងកងកម្លាំងការពារស៊ីវិល ដែលពួកគេរៀនពីជំនាញសង្គ្រោះបឋម និងការឆ្លើយតបក្នុងគ្រាអាសន្ន។ វាមានន័យថា ប្រជាជនសិង្ហបុរីស្ទើរគ្រប់ផ្ទះ សុទ្ធតែមានសមាជិកគ្រួសារម្នាក់ដែលមានសមត្ថភាពការពារ និងសង្គ្រោះជីវិតអ្នកដទៃ។ ទោះបីជាមានការរិះគន់ខ្លះៗពីការខាតបង់ពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួន ប៉ុន្តែសម្រាប់រដ្ឋាភិបាលសិង្ហបុរី និងប្រជាជនភាគច្រើន ពួកគេជឿជាក់ថា បើគ្មានច្បាប់កាតព្វកិច្ចយោធានេះទេ សិង្ហបុរីប្រហែលជាមិនអាចរឹងមាំ និងមានមោទនភាពដូចសព្វថ្ងៃនេះឡើយ៕
